A+
A
A-
Mündəricat Əsas səhifə nur-az.com
Kitabın adı: Amerika niyə məhv olacaq
Müəllif: Oleq Platonov
Naşir: Şəhriyar
Çap tarixi: 2003
Səhifələrin sayı: 126
Çap növbəsi: Birinci
Tirajı: 3000
Geri   İrəli


Oyundakı zorakılıq və qətllər dünyasına qoşularkən uşaq böyüdükcə zorakılığa narkotikə alışan kimi alışır, yeni-yeni zorakılıq və qətllərlə dolu səhnələr görmək zərurəti duyur. Yeniyetmə yaşlarında belə uşaq artıq normal filmlərə baxmağa, yaxşı kitablar oxumağa qadir olmur. Belə filmlər və kitablar onun üçün cansıxıcı olur. Yaşa dolduqdan sonra isə savaş filmlərinə, trillerlərə, dəhşət filmlərinə üstünlük verir.

Gənc amerikalı sonrakı «mə᾽nəvi» tərbiyəsini reklam süjetlərindən əldə edir. Gözünü açdığı gündən izlədiyi reklamların zahiri ziyansızlığı arxasında insanların ruhlarına tə᾽sir göstərən, onları eyni cür geyinməyə, gülümsəməyə, davranmağa və i. a. sövq edən qüdrətli vasitə gizlənir. Həm də bu tə᾽sir tədricən, hiss olunmadan göstərilir, uşaq dünyanı, ilk növbədə, əmtəə və əşyaların istehlakı prosesi şəklində qavrayır.

Uolt Disney ideologiyası və reklam süjetləri tə᾽sirilə tərbiyə olunan uşaq əksər hallarda artıq xristian mədəniyyətini qavramağa qabil olmur, kütləvi, yaxud pop adlandırılan mədəniyyətin tərəfdarına çevrilir. Bu antixristian olayın əsl mədəniyyətə heç bir aidiyyatı yoxdur. Həqiqi mədəniyyət şəxsiyyəti ucaldır, onu mə᾽nən zənginləşdirir, pop-mədəniyyəti isə insanı heyvanlaşdırır, onu xırda qüsurların və cılız ehtirasların quluna çevirir. İnsanın ruhu məzmunlaşdırılır və o, normal insani hiss və həyacanları yaşamağa qadir olmur.

Amerikalılar öz övladlarını daha çox dinsiz və xudpəsənd, işləməyi bir o qədər də xoşlamayan, əyləncələrə üstünlük verən şəxsiyyətlər kimi tərbiyələndirirlər. 1997-ci ildə «Perents» («Valideynlər») jurnalı ABŞ və Kanadadan olan 7700 valideyn arasında sorğu keçirilmiş, Amerika ailəsinin həyati dəyərləri barədə onların rə᾽yini öyrənmişdi. Sorğunun nəticələri əsasən amerikalıların fikrincə önəmli olan həyati və ailə dəyərləri ardıcıl şəkildə cədvəllərdə göstərilmişdi.

Amerikalılar ailənin əsas vəzifəsi (dəyəri) kimi öz övladlarına nəyin yaxşı, nəyin isə pis olduğunu başa salmağı nəzərdə tuturlar. Onlar uşaqlarını hər şeydən mənfəət əldə edə bilən praqmatiklər kimi yetişdirməyə çalışırlar. Bu bacarıq Amerika ailəsinin həyati dəyərlər cədvəlində birinci yeri tutur. İkinci yerdə isə həyatda və işlərdə uğur qazanmaq üçün təhsilin mühümlüyünün dərk edilməsi durur. Cinslərin davranışı barədə ən᾽ənəvi təsəvvürlər amerikalı valideynlər tərəfindən demək olar ki, seksual azlıqlara (sodomitlərə) münasibətdə dözümlülüklə bərabər qiymətləndirilir və dəyərlər sırasında bunlar üçüncü və dördüncü yerləri tutur.

Sodomitlərə münasibətdə dözümlü olmaqdan sonra amerikalı valideynlər ailə və nikahı (5-ci yer) yüksək dəyərləndirirlər. Sonrakı yerləri (6‒8) dostluğun zəruriliyi (praqmatik baxımdan), ədəb-ərkan və özünü göstərə bilmək bacarığı tutur.

Allaha inam yalnız 9-cu (!) yeri tutur, bundan sonra isə Amerika ailəsinin dəyərlər sırasında 10-cu (!) yerdə əməksevərlik və qazancı ilə kifayətlənmək gəlir.

Vətənpərvərlik, ədəbiyyat və incəsənət nümunələrinin dərki Amerika ailəsinin dəyərlər cədvəlinin sonunda yerləşir.

Çox səciyyəvidir ki, həmin sorğu amerikalı valideynlərin öz övladlarının məktəbi bitirməkdən imtina etmələrindən onları homoseksualist, atesit olmalarından, nikahdan kənar uşaqların olmalarından, qeydiyyatsız ailə qurmalarından, boşanmalarından qorxduqlarından daha çox qorxduqlarını göstərdi.

Amerika təhsil və tərbiyə sisteminin mə᾽nəvi əbləhlər törətdiyi heç də təəccüblü deyil. Heç bir ölkədə ABŞ-dakı qədər kütbeyin, ifadəsiz simalara rast gəlməzsiniz. Belə bir şəraitdə mərhəmət və vicdanlılıq kimi keyfiyyətlərini qoruyub saxlaya bilən adamlar, ən yaxşı halda, infantil adamlardır və onlar lazım gəldikdə öz xoş hisslərini qorumağa qadir deyillər. Amerikalılar ən yorucu və cansıxıcı həmsöhbətlərdir. Onların maraqları demək olar ki, həmişə yalnız dörd şey ətrafında dolaşır ‒ pul, bazarlıq, maşın və seks. Orta məktəbi bitirən amerikalıların yarıya qədəri funksional baxımdan savadsızdırlar, yə᾽ni normal yazmağı və oxumağı bacarmırlar. Universitetlərin buraxılışı kurslarında oxuyan böyük bir qrup arasında aparılan sorğu göstərdi ki, onların əksəriyyəti Amerikanın nə vaxt kəşf edildiyini hətta 50 il xəta ilə də göstərə bilmir, hər dörd nəfərdən biri K. Marksın əsəri ilə ABŞ konstitusiyasını fərqləndirə bilmir, təxminən, 40 faizi şimalla cənub arasında müharibənin neçənci ildən başlandığından xəbərsizdir.41

Belə bir tərbiyə əsasında 60-cı illərdən ABŞ və qərbi avropada gənclərin antixristian «xippi» hərəkatı meydana gəldi. Bu hərəkatın başında Herbert Markuze və Cerri Rabin adlı yəhudi liderləri, masonlar durur, bunlardan sonuncusu hətta mason nişanlarını nümayişkəranə şəkildə sinəsində də gəzdirirdi.42

«Et!» kitabında C. Rabin bəyan edirdi: Biz gəncliyi, musiqini, seksi, narkotikləri və üsyankarlıq ruhunu xəyanətkarlıqla qarışdırdıq. Belə bir qarışığa üstün gəlmək isə çətindir.43

Burjua dünyasının «köhnəlmiş» əxlaqından imtina şüarı altında Markuze, Rabin və onların həmfikirləri müasir qərb cəmiyyətində xristian dünyagörüşünün son qalıqlarını da dağıtmağa can atırdılar. «Xippi» hərəkatının üsyankar, tanrı əleyhinə, antixristian ruhu xeyir və şər haqqında xristian təsəvvürlərini xeyrilə şərin, işıqla zülmətin bərabərliyi haqqında mənfi təsəvvürlərlə əvəz etdi.

Qərbi avropa, ABŞ, daha sonra isə rusiyada da milyonlarla gənc yəhudi başçılarının pozğun ruhuna aludə oldular, əxlaqın, dövlətin, xristian kilsəsinin «köhnəlmiş» normalarını rədd etdilər və öz evlərindən çıxıb getdilər. Hər yerdə xristian sivilizasiyasına düşmən kəsilən, narkotiklərin və heyvani seksin tə᾽sirindən çıxa bilməyən gənclərin minlərlə toplantıları meydana çıxdı. «Əhdi-cədid» normalarını inkar edən, cinsi əlaqələri «bir içim su» səviyyəsinə qədər endirən «seksual inqilab» da məhz «xippi» hərəkatı ilə əlaqədardır. Xippilər arasındakı cinsi münasibətlər heyvani, yaxud qrup səciyyəli olur, istənilən yerdə həyata keçirilə bilirdi. Bunlar sodomitliyə və fahişəliyə geniş rəvac verirdi. Heyvani sekslə və sodomitliklə məşğul olan xippilər özlərini «məhəbbət e᾽tiqadının» tərəfdarları e᾽lan etmişdilər.

Xippiliyin kinomatoqrafik simvolu M. Formanın «saçlar» filmi oldu. Bu filmin kulminasiya anı xristian kilsəsində həyata keçirilən eyş-işrət məclisi səhnəsi idi.44

Bu günkü Amerikada çox az adam yəhudi-mason sivilizasiyası ilə qarşıdurmaya cəsarət edər. Yalnız tək-tək adamlar Amerika cəmiyyətinin tamahkarlıq və pozğunluq, sodometlik dünyasına qarşı çıxa bilirlər. Bu səbəbdən də keşiş D. Raytın Kanzas ştatının qanunvericilik şurasında söylədiyi sözlər bütün Amerikanı lərzəyə gətirdi və yəhudi-mason təşkilatları tərəfindən hiddətlə qarşılandı. Bu keşiş şuraya dua oxumaq üçün də᾽vət olunduğu halda ürək ağrısı ilə tanrıya üz tutdu:

Pərvərdigara, bizə rəhm et! Biz yalançı tanrılara e᾽tiqad edirik və bunu mədəni rəngarənglik adlandırırıq. Biz sodometliyi qanuniləşdirmişik və bunu dözümlülük adlandırırıq. Biz uşaqları ana bətnində öldürürük və bunu abort etmək hüququ adlandırırıq. Biz gəncləri əxlaqsızlıq və pozğunluq içində böyüdürük və bunu mütərəqqi tərbiyə adlandırırıq. Biz xirtdəyə qədər pornoqrafiya və hədyan bataqlığındayıq və bunu fikir azadlığı adlandırırıq. Biz əcdadlarımızın mə᾽nəvi irsini təhqir edir və bunu savadlılıq adlandırırıq. Pərvərdigara, bizi cəzalandır, bu pisliklərdən xilas et!»

Vicdanlı keşişin duası bomba kimi partladı. Onu eşidən bir sıra qanunvericilər, əsasən, masonlar və yəhudilər qəzəb içində oranı tərk etdilər. «Onların sonradan donuz sürüsünə qoşulub-qoşulmamaları və özlərini sıldırımdan atıb-atmamaları barədə qəzetlər xəbər vermir».

İQTİSADİ TÜFEYLİLİYİN ZİRVƏSİ

Bu gün ABŞ bəşər tarixində iqtisadi tüfeyliliyin ən parlaq nümunəsidir. Dünya əhalisinin cəmi 5 faizini təşkil etdikləri halda, onlar istehlak ehtiyatlarının 40 faizindən istifadə edirlər. Bəşəriyyətin ehtiyatlarının böyük hissəsinə sahib olarkən, bu ölkə əvəzində demək olar ki, heç nə vermir, nəticə isə ölü təbiət, zəhərlənmiş hava və çaylar olur. Yer üzündə baş verən çirkləndirmələrin üçdən bir hissəsinin səbəbkarı ABŞ olur.

Qlobal iqtisadi kateqoriyalar baxımından, ABŞ-da istehsal edilən məhsul real şəkildə təkcə onun özünə deyil, istismar etdiyi bütün bəşəriyyətə məxsusdur. Bu gün hər bir Amerikalı yer üzünün digər səkkiz nəfər sakininin istehlak etdiyi qədər istehlak edir. Yəhudi-mason sivilizasiyasına aid olmayan ölkələrlə müqayisədə isə, bu rəqəm hətta on iki nəfərədək artır.

Yəni kimsə belə bir həddən artıq bol istehlak səviyyəsinin yalnız xüsusi əməksevərlik, yaxud yüksək məhsuldarlıqla işləmək sayəsində təmin olunduğuna inanarmı?

Amerikalıların ən əməksevər xalq, onların sərvətlərinin isə məhsuldar əməyin nəticəsi olması kimi yanlış bir fikir mövcuddur. Bu, ABŞ əhalisinin, həqiqətən də çox gərgin və səmərəli işləyən kiçik bir hissəsi barədə doğrudur. Lakin bu adamlar ölkənin əmək qabiliyyətinə malik əhalisinin üçdən bir hissəsindən də azı təşkil edir.

Rəsmi statistikanın mə᾽lumatına görə, əhalinin on altı və daha çox yaşı olan hissəsinin, təxminən, 40 faizi işləmir. Kişilərin 30 faizi, qadınların isə 50 faizi işləmir. Əmək qabiliyyətli əhalinin 10 faizdən çoxu natamam iş günü işləyir. Beləliklə, bütövlükdə ABŞ əhalisinin yarısı ya tamamilə işləmir, ya da çox az işləyir. ABŞ-da fəal tüfeylilər adlandırıla bilən çox milyonluq bir təbəqə də mövcuddur (əmək qabiliyyətli əhalinin, təxminən, 5 faizi). Bu adamlar heç yerdə işləmirlər, hər cür əməyə xor baxırlar, dövlətdən aldıqları müxtəlif müavinatlar, ərzaq talonları ilə dolanırlar.

Amerikanın ağdərili əhlasinin böyük hissəsi hər hansı bir fiziki əməyə qarşı sonsuz bir ikrah hissi keçirir. Bir çox amerikalının fikrincə, belə işi yerinə yetirmək alçaldıcıdır. Keçirilən sosioloji sorğular göstərmişdir ki, amerikalıların böyük əksəriyyəti onların sosial statusuna uyğun olmayan iş görməkdənsə, ümumiyyətlə işləməməyi üstün tuturlar. Ağır, çirkli, cəlbedici olmayan işlərin 90 faizini qaradərililər, hindular, ilk növbədə, puertoikolular və meksikalılar, həmçinin, müxtəlif ölkələrdən gələn mühacirlər yerinə yetirirlər. İşləyən amerikalıların əmək həyatının (iş stajının) orta müddəti 33 ildən artıq deyildir.

80-cı illərdə və 90-cı illərin birinci yarısında amerikalıların real gəlirləri əmək məhsuldarlığından iki dəfə sür᾽ətlə artırdı. Bu o deməkdir ki, Amerika əhalisinin həyat səviyyəsinin yüksəlməsi təkcə əmək məhsuldarlığının artımı hesabına baş vermirdi və başqa ‒zəhmətlə qazanılmayan mənbələrə də malik idi.

Aydın dərk etmək lazımdır ki, nə qədər müasir olsa da, heç bir texnika və texnologiya təbii ehtiyatların miqdarını artıra bilməz, yalnız onların e᾽malını və məkandakı yerdəyişmə sür᾽ətini yüksəldə bilər. Bu isə o deməkdir ki, ümumbəşəri ehtiyatların 40 faizini istehlak edən ABŞ xüsusi maliyyə-iqtisadi mexanizmdən istifadə etməklə, bütün bəşəriyyətə məxsus olan ehtiyatları mənimsəmək sistemi yaratmışdır. Bu mexanizmin mahiyyəti yalançı dəyərlərin və başqa ölkələrə münasibətdə qeyri-bərabər əmtəə və xidmət mübadiləsinin yaradılmasıdır.

Başqa ölkə ehtiyatlarının ABŞ xeyrinə paylaşdırılmasında birinci vasitə Amerika sisteminin dünya bazarına daxil etdiyi külli miqdarda tə᾽yinatsız dollarlardır. ABŞ bu dollarları öz daxili bazarlarını təmin etmək üçün lazım gəldiyindən on dəfələrlə çox çap edir. Əmtəə təminatı olmayan dollar qızılla təminata da malik deyil. ABŞ-ın fort-noksdakı bütün qızıl ethiyatı Amerikanın yəhudi bankerlərinin dövriyyəyə daxil etdikləri kağız dollarların heç beşdən bir hissəsini təmin etmək üçün də kifayət etməz. Dollarları olan sadəlövh adamlardan heç birinin onları Fort Noks qızıl ehtiyatlarına dəyişdirmək cəhdi göstərə bilməməsi üçün isə prezident Conson 1968-ci ilin Martında kağız pulların qızılla dəyişdirilməsi təcrübəsinə xitam verdi. Beləliklə, dolların dəyəri yalnız «böyük Amerika» barədə əfsanəyə əsaslanır. Amerika maliyyə sistemi indiyədək görünməmiş bir fırıldaqçılıqdır və o gec-tez bütün qərb cəmiyyətinin maliyyə-iqtisadi sabitliyinin partlayışına səbəb olacaq.

Ölkənin iqtisadi və maliyyə potensialı ilə təmin olunmuş dəyər kimi, dollar reallıqda onun bəyan edilmiş alıcılıq gücündən həddindən artıq ucuzdur. Bu, Amerikaya real dəyərlərlə təmin olunmamış kağız parçaları sayəsində başqa ölkələrə məxsus olan nəhəng ehtiyatları mənimsəmək imkanı verir. Amerikanın dünya bazarında ən çox «qazanc gətirən» əsas əmtəəsi texnika və maşınlar deyil, alıcılıq qabiliyyəti kursu sü᾽ni şəkildə yüksəldilmiş kağız dollarlardır.

Görkəmli Serb mütəxəssisi C. Kalaiçin haqlı olaraq qeyd etdiyi kimi: Dollarlar yalançı ödəmə və᾽dləri daşıyıcısı olan kağız parçalarıdır. Lakin bu kağız parçalarının istehsalçıları və borc alverçiləri bu gün də möhtəşəm yalana tabe olmaq məcburiyyətində qalan bəşəriyyətin sərvətləri, xidmətləri və əməyindən havayı faydalanırlar.46

Amerika maliyyə sistemi elə qurulub ki, daim borc dəryasının lap kənarı ilə irəliləyir. Fərdi amerikalıların böyük əksəriyyəti də, Amerika hökuməti də borcla yaşayır.

Amerikalıların 80 faizi evləri, maşınları, digər uzun müddətli istifadə mallarını nisyə‒kreditə alırlar. 90-cı illərin əvvəllərində amerikalıların istehlak kreditinin, yə᾽ni fərdi borclarının məbləği bir trilyon dollara yaxın idi. Amerika dövlətinin daxili borcu isə daha möhtəşəmdir‒3 trilyon dollardan artıq. Sosial proqramların və hərbi məsrəflərin çox hissəsi daxili borclar hesabına maliyyələşdirilirdi. Amerikada dövlətin və fərdlərin ümumi borcu 90-cı illərin əvvəlləri üçün 4 trilyon dollar, yaxud ölkənin ümumi milli məhsulunun 80 faizini təşkil edirdi. Bundan başqa, 559 milyard dollar həcmində xarici borc da mövcud idi. Bəs belə bir möhtəşəm borc kimin hesabına verilirdi? Amerikanın daxili imkanları hesabına yox, məharətli manipulyasiyalar, dolların yüksək kursunun sü᾽ni şəkildə qaldırılması sayəsində. Axı kağız dollarlar əvəzinə Amerikalılar real xammal və əmtəə ehtiyatları əldə edirdilər. Bu cür vəziyyətə yalnız birinci birja təlatümünə qədər dözmək mümkün olur. Belə bir təlatüm yarandıqda isə, dollar sahiblərinin böyük bir qismi onların real aşağı dəyərini anlayır və dollarlardan canlarını qurtarmağa çalışırlar ki, bu da bütün dünyada zəncirvari reaksiya doğurur. Bir çox qərbi avropa maliyyəçiləri bu problemi dərk etməsələr də, onu açıq e᾽tiraf etməkdən qorxurlar, çünki bu, dollara əsaslanan qərb maliyyə sistemini dağıda bilən həmin təlatümə rəvac verə bilər.

ABŞ‒ın və Qərb ölkələrinin maliyyə sistemləri daim uçrumun kənarındadır. Beynəlxalq valyuta fondunun (BVF) xüsusi mə᾽ruzəsində qeyd edilirdi ki, yalnız 1980-1996-cı illərdə 133 dövlət, yaxud BVF-in bütün üzvlərinin dörddən üç hissəsi ən azı bir dəfə bank sisteminin ciddi böhranına mə᾽ruz qalmışdı ki, bu da özünü ilk növbədə, dolların kursunun aşağı düşməsində və «dollardan qaçmaqda» göstərmişdir.

Sənəddə adları sadalanan 36 dövlətdə, müəllifin fikrincə bank sistemi çox ağır böhran vəziyyətindədir: Argentina (üç böhran), Benin, Bolqarıstan, Kamerun (2 böhran), MAR, Çad, Çili, Konqo, Ekvatoryal Qvineya, Estoniya, Finlandiya, Qvineya, İordaniya, Kuveyt, Latviya, Litva, Liberiya, Makedoniya, Malayziya, Meksika (2 böhran), Niger, Norveç, Panama, Filippin, San-tome və Prinsipi, Seneqal, Somari, CAR, İspanya, İsveç, Tanzaniya, Tayland, Türkiyə (2 böhran), Uruqvay, Venesuela.

Mə᾽ruzədə 1980-cı ildə bank sektorunda ciddi çətinliklərlə üzləşən və onları aradan qaldırmaq üçün 2537 bank-maliyyə qrumunu bağlamalı olan ABŞ-ın da adı çəkilir.

1994-cü ilin dekabrında baş verən məşhur Meksika böhranından sonra milli bank sistemlərinin mö᾽təbərliyi və açıq olması məsələsi tam ciddiliyi ilə ortaya çıxdı. BVF mümkün böyük böhranlar barədə erkən xəbərdarlıq sistemi adlandırılan xüsusi bir sistem işləyib hazırladı.

«Dollardan xilas etmək» üçün BVF 500 milyard dollarlıq xüsusi fond yaratdı. Bu fonddan «dollardan qaçmaq» təhlükəsi meydana çıxan ölkələrə yardım edilir.47

Dolların, yəni yəhudi-mason sivilizasiyasının ümumdünya miqyaslı tüfeyliliyinin keşiyində yəhudi bankerləri dayanır. Artıq qeyd etdiyim kimi, tüfeylilik sisteminin təməli yəhudi bankeri Rotşild tərəfindən qoyulub. Bu maliyyə fırıldaqçısı öz fırıldağının mahiyyətini belə izah edirdi: Mənim üçün pul maddi ehtiyatların tənzimləyicisidir. Müxtəlif ölkərin valyutalarının axınlarına qiymət və nisbətlərinə nəzarət etməklə bir ölkənin ehtiyatlarının digər ölkəyə axıdılmasına və bu zaman heç bir zəhmət də çəkilməməsinə nail olmaq mümkündür. Bunun üçün qızıl axınlarının qovuşduğu yol ayrıcında oturmaq və bu axının böyük hissəsini sənə tərəf axmasını təmin etmək lazımdır.

19 əsrin ikinci yarısından e᾽tibarən Rotşildlər fərdi şəkildə qızılın qiymətinə nəzarət etməyə başladılar, 1919-cu ildən e᾽tibarən isə bu nəzarəti rəsmiləşdirdilər. İndiyədək qiymətli metal alveri edən beş aparıcı yəhudi şirkətinin nümayəndələri gündə iki dəfə Rotşild bankının Londondakı ofisinə toplaşır, qızılın qiymətini müəyyənləşdirirlər. Otağın künclərində oturan nümayəndələr Rotşild ticarət evinin nümayəndəsinin sədrliyi ilə satış və alış qiymətləri arasındakı orta qiyməti müəyyənləşdirirlər. Bu, «Londan fiksi» adlandırılır. Onlardan hər birinin stolunun üstündə kiçik Britanya bayrağı‒«Yuniyon Cek» olur və qızılın yekun qiyməti yalnız bütün bayraqcıqlar şaquli vəziyyətdə olarkən qəbul edilmiş sayılır, yəni beş iştirakçının hər biri bununla öz razılığını ifadə edir. Uzun illərdir ki, dünyanın ən iri bankları və qızıl e᾽mal şirkətləri London fiksindən qızıla qoyacaqları qiyməti müəyyənləşdirmək üçün istifadə edirlər.48

Dünya maliyyə sistemi üzərində Rotşild birjası tərəfindən həyata keçirilməyə başlayan yəhudi nəzarəti 20-ci əsrin əvvəllərində Federal ehtiyat sisteminin yaradılması ilə daha da qüvvətləndi. Bu sistemin yaradılması yəhudi bankerlərinə qızılla fırıldaqlar etməklə yanaşı, dolların beynəlxalqlaşdırılması və onun dəyərinin sü᾽ni şəkildə artırılması fırıldağına da əl atmaq imkanı verdi. Mə᾽lum olduğu kimi, yəhudi bankerlərinin birinci cəhdi dəhşətli iflasla ‒ milyonlarla insanı müflisləşdirən, iqtisadiyyatın bütöv sahələrinin məhvinə səbəb olan böyük böhranla nəticələndi. ABŞ və digər Qərb ölkələrində sənaye istehsalı 2-3 dəfə azaldı ki, bu da milyonlarla adamı dilənçiliyə və aclığa sürüklədi.

Bu fırıldağın təşkilatçılarından heç biri isə müflisləşmədi. Rotşildlər, Kunlar, Varburqlar, Leblər və digər yəhudi bankerlər yalnız öz sərvətlərini artırdılar və müflisləşmiş bir çox müəssələri dəyər-dəyməzinə aldılar. Yəhudi bankerlərindən birinin e᾽tiraf etdiyi kimi, müflisləşmə, bədbəxtçilik, dilənçilik yəhudi sərvətlərinin yaradılması üçün münbit mühitdir: Bizim sərvətimiz var-dövlət yaradılması, hətta ondan istifadə edilməsi ilə deyil, var-dövlətin təmərküzləşdirilməsi ilə idarə olunur ki, möhtəkirliyin canı elə bundadır. Var-dövlət əldən-ələ nə qədər çox keçirsə, onun daha çox hissəsi bizə qalır. Biz ‒ bütün mübadilə əməliyyatları üçün sifarişlər qəbul edən maklerlərik. Biz ‒ yer kürəsinin bütün nöqtələrinə nəzarət edən, anonim və sərgərdan kapitalın hər hansı bir yerdəyişməsindən ‒ istər bir ölkədən digərinə pul köçürməsi olsun, istərsə də kursun dəyişilməsi ‒ rüsum toplayan vergi yığanlarıq. Biz çiçəklənmənin yeknəsəq, yorucu zümzüməsindənsə, kursların artım və azalmasının coşqun, həyəcanlı səslərini daha çox xoşlayırıq. Bu səslərin oyanışı üçün inqilab, yaxud elə inqilabın eyni olan müharibə ilə heç bir müqayisəyə gəlməz. İkincisi, inqilab xalqları zəiflədir və onların özləri üçün yabançı olan tə᾽sisatlara qarşı müqavimətini azaldır.49

Beynəlxalq maliyyə sisteminin yəhudilərin əlində son olaraq təmərküzləşdirən sonuncu addım yəhudi bankerlərinin BVF-nu və ümumdünya bankını yaratmaları oldu. Bununla da yəhudi bankerləri özlərinin dünya qiymətlərini tənzimləyənlər və bütöv dövlətlər üçün bankerlər (pul satıcıları) qismində üstünlüklərini təmin etdilər.

Bu üstünlükdən istifadə edən ABŞ və digər Qərb ölkələri başqa ölkələrin ehtiyatlarının öz xeyirlərinə yenidən bölüşdürülməsi üçün xüsusi vasitə yaratdılar. Onlar digər ölkələrdən gətirilən xammal və yanacağın qiymətini bilərəkdən əhəmiyyətli dərəcədə aşağı salmağa başladılar.

BMT ekspertləri dəfələrlə qeyd etmişlər ki, inkişaf etməkdə olan ölkələrin xammalı və yanacaq əldə etmək üçün real məsrəfləri və müvafiq ekoloji aspektlərin xərcləri xammal və yanacaq üçün müəyyənləşdirilən ümumdünya qiymətlərindən xeyli yüksəkdir. Qiymətlərin aşağı salınması həm xammalı çıxaran fəhlələrə əhəmiyyətli dərəcədə az maaş verilməsi (əksər hallarda bir neçə dəfə az), həm də xammal çıxaran ölkələrin təbiətinə də zərərə e᾽tinasızlıq hesabına əldə edilir. Beynəlxalq təşkilatların mə᾽lumatlarına görə, inkişaf etməkdə olan öləkələrin öz məhsulunu qərb ölkələrinə ixrac edən müəssisələrdən ABŞ-da qüvvədə olan ekoloji normalara riayət etmələri tələb edilsəydi, onlar təkcə ətraf mühitin çirkləndirilməsinə qarşı mübarizəyə on milyardlarla dollar xərc çəkməli olardılar.

ABŞ qiymətlərin endirilməsi ilə bağlı məqsədyönlü siyasət yeridir və buna ilk növbədə, e᾽mal olunmuş məhsullar üçün tarif sədləri hesabına nail olur. Bu sədlər inkişaf etməkdə olan ölkələrə artıq e᾽mal edilmiş xammal əmtəələrini ixrac etmək imkanı vermir. ABŞ onları yalnız xammal satmağa məcbur edir, çünki qiymətin əsas hissəsi e᾽malın son mərhələsində formalaşır. Bu işi görən müəssisələr isə artıq ABŞ-da yerləşir.

Qiymətlərin endirilməsinin digər bir aləti ABŞ kənd təsərrüfatına, xüsusilə də həm ekoloji, həm də iqtisadi baxımdan baha başa gələn istehsala daxili subsidiyalar verilməsidir. Bu gün ABŞ ərzaq taxılı artıqlığı yaradan ən böyük istehsalçıdır. Bu isə bütövlükdə dünya ərzaq bazarına depressiv tə᾽sir göstərir.

Xammal və yanacağın qiymətinin endirilməsi qərb aləminin iqtisadi mövqeyinin qüvvətlənməsi ilə mütənasib şəkildə, iqtisadi inkişaf templərinin qabaqlayıcı artımına uyğun olaraq həyata keçirilir. Qiymətlərin aşağı salınması nəinki eyni səviyyədə qalmır, əksinə, daim dərinləşir. 90-cı illərin əvvəllərində neft istisna olmaqla, digər xammalların qiyməti mütləq dərəcədə endi. 90-cı illərin ortaları üçün xammal qiymətləri əmsalı YİNNTAD 1980-cı ilin orta səviyyəsindən 80 faiz aşağı idi. Bu me᾽yar indiyədək qalmaqdadır. Bu, inkişaf etməkdə olan ölkələrdə dilənçilik və yoxsulluğu gücləndirir, onların bir milyarddan çox vətəndaşı aclıqdan əziyyət çəkir. Beləliklə, ətraf mühit və inkişaf üzrə Beynəlxalq Komissiyanın mə᾽ruzələrində qeyd olunduğu kimi, «inkişaf etməkdə olan ölkələr öz məhsullarının istehlakçıları olan daha zəngin ölkələri maliyyələşdirməyə məcbur olurlar». Bu sırada ABŞ birincidir.

İnkişaf etməkdə olan ölkələrdən alınan xammal və yanacağın qiyməTinin endirilməsi fenomeni rublun dollara nisbətən kursunun aşağı salınması fenomeni ilə ümumi cəhətlərə malikdir. Sonuncu hadisə Qərbin müvafiq tüfeyli strukturlarının mənafeyini ifadə edən işbazların pərdəarxası fırıldaqlarının nəticəsidir.

ABŞ və bütün Qərb aləminin tüfeyliliyindəki hiddətləndirici paradoks həm də ondan ibarətdir ki, inkişaf etməkdə olan ölkələrə xammal və yanacaq üçün ödənişləri aşağı qiymətlərlə verməklə yanaşı, həmin ölkələr, üstəlik, borc toruna da salınırlar. 90-cı illərdə belə borcların ümumi məbləği 1,3 trilyon dollar idi. Bir çox ölkələrdə faizlər və borcun özü ilə bağlı ödənişlər elə həmin dövrdə alınan yardımın və yeni borcların ümumi məbləğindən çox olur. Borclar üzrə ödənişlər bu ölkələrin ixracının, demək olar ki, 25 faizini təşkil edir.

ABŞ və digər Qərb ölkələri öz maliyyə-kredit təşkilatları vasitəsilə qiymətlər üzərində total nəzarəti həyata keçirir, borclu ölkələr arasında rəqabəti və ziddiyyətləri üstüörtülü şəkildə şirnikləndirir, bununla da onları məsrəfləri azaltmaq üçün əməyin ödənişini azaltmağa məcbur edirlər. Nobel mükafatı laureatı B. Laynın təqdim etdiyi göstəricilərə əsasən 70-dən artıq ölkəyə aidiyyatı olan yeni beynəlxalq iqtisadi strukturun tətbiqi əvvəlki ilə nisbətdə real maaşı 30‒90 faiz aşağı saldı. İnkişaf etməkdə olan ölkələrin ABŞ və onun qərbli həmkarları tərəfindən qarət edilməsi ona aparıb çıxarır ki, bu səbəbdən inkişaf etməkdə olan ölkələrdə hər il aclıqdan və onunla əlaqədar olan xəstəliklərdən on milyonlarla adam ölür. Yalnız Yunisefin rəsmi bəyanına görə hər il yarım milyon uşaq borc böhranı səbəbindən həyatla vidalaşır.

Ehtiyatların digər ölklərdən Amerikaya ötürülməsinin əsas vasitələrindən biri də Transmilli şirkətləridir (TMŞ). Maliyyə qüdrəti və fəaliyyət miqyasına görə onlar əsl imperiyalardır. TMŞ, ABŞ-ın onlarla ölkədə filiallara malik ən iri şirkətləri ilə, demək olar ki, eyniyyət təşkil edir. TMŞ-lərin iqtisadi imkanları çox möhtəşəmdir. Onlar ölkənin ümummilli məhsulunun yarısından çoxunu istehsal edir, maliyyə ehtiyatları isə qərb aləminin milli bankları və beynəlxalq maliyyə təşkilatlarının ehtiyatlarından üç-beş dəfə çoxdur.

Başqa ölkələrin ehtiyatlarının Amerikanın xeyrinə ötürülməsini TMŞ həm filiallarını yerləşdirdiyi ölkələrin həyati baxımdan önəmli ehtiyatlarına nəzarət etməklə, həm də kapital və əmtəələrin Amerikaya transfert adlandırılan, əslində isə, sadəcə fırıldaqçı qiymətlərlə köçürülməsi yolu ilə həyata keçirir.



Geri   İrəli
Go to TOP