A+
A
A-
Mündəricat Əsas səhifə nur-az.com
Kitabın adı: mərsiyələr, şerlər, xütbələr
Müəllif:
Naşir: Şəhriyar
Çap tarixi: 2008
Səhifələrin sayı: 183
Çap növbəsi: Birinci
Tirajı: 3000
Geri   İrəli


Qonağının başın çəkər bu əhli Kufə xəncərə

Kəsik başı vurar bular cidayə, vurma sən bizi

***

Vəfa gülü əkilmiyib bu Kufədə bu şəhridə

Nə bağlarında var səfa, nə çeşməsində, nəhridə

Yetibdi Haşimilərə cəfası çox bu dəhridə

Amandı şirkət etmə bu cəfadə, vurma sən bizi

***

Bir ildi ayrı düşmüşük vətəndən ellər ağlıyar

Gələndə mövcə bəhrilər[503] axanda sellər ağlıyar

Vuranda zülfü-gül sitan, çəməndə yellər ağlıyar

Bizim də ahımız çıxar səmayə, vurma sən bizi

HƏZRƏTİ MÜSLÜM (əleyhis-salam)IN BALALARI

Çəkmə xəncər olma qatil, (2) bu iki nalanə Haris

Vəhşətə salma yetimik, (2) gəlmişik əfğanə Haris

***

Qönçə tək badi-xəzandan,[504] açmamış solduq çəməndə

Çıxmamış səyyad əlindən, tazədən düşdük kəməndə

Bir vəfalı bacımız var, indi yol gözlər vətəndə

Gəl bizi azad elə bax, Həzrəti Sübhanə[505] Haris

***

Vurmusan şiddətlə sili, zülm əliylə gül üzümdən

Zərbi-silidən rəvandır, qanlı yaş ağlar gözümdən

Qorxudan titrir vücudim, çəkmişəm əl öz-özümdən

Əl götür bizdən səni ey, rüfqətə[506] Qurana, Haris

***

Bu vilayətdə qəribik, bir nəfər yox aşinamız

Həm səğirik, həm qəribik, həm gedib əldən atamız

Gözləri yaşlı vətəndə, indi yol gözlür anamız

Suzi-ahimdən[507] həzər qıl, batma nahəq qanə Haris

***

Biz sənə axər qonağıq, gəl bizi öldürmə kəfər

"Əkrimuz-zeyfə"[508] buyurmuş, Müstəfa "lov kanə kafər"[509]

Kim qonağın, öz evində, öldürüb ey şumi-əbtər[510]

Eyləməzlər hətki-hörmət,[511] şər"idə mehmanə Haris

***

Sən vuranda xəncərə əl, qardaşım soldu saraldı

Titriyib badi-xəzan tək, qəlbimin aramın aldı

Ləblər oldu parə-parə, özgə bir əhvalə qaldı

Şərm elə döndərmə əşgi, barişi-neysanə[512] Haris

***

Tifli-məsumuq[513] bilirsən, bizdə yox bir zərrə təqsir

Eylərik hərçəndi şivən, eyləmir qəlbində təsir

Düşmə çox cəhlü-inadə, vurma sili çəkmə şəmşir

Hər yetimə rəhm olubdu ayeyi-Quranə Haris

***

Bu cinayətdən məramın, şayəd olsun mali-dünya

Gəl bizi sat bəndələr[514] tək, qətlimizdən eylə pərva[515]

Ya bizi zində[516] apar et, bin Ziyadə olma tərsa[517]

Ya xilas eylər o zalim, ya salar zindanə Haris

***

Bilmirəm noldu götürdü, Fatimə məcər[518] başından

Qəbridən Müslüm cəhani, qərqə verdi göz yaşından

Qol-boyun olmuşdu ayrılmırdı qardaş qardaşından

Bir cəfa etdi salıb od, aləmi-imkanə Haris

***

Qönçə tək bir cüt gözəl baş, saqədən düşdü kənarə

Nə"şilər qərq oldu şətrə,[519] qəlbi Müslüm oldu parə

İki qardaş su üzündə, qol-boyun oldu dübarə

Şad olub dildən baxanda, ol iki qurbanə Haris

HARİS ÖLDÜRMƏ BİZİ

Haris öldürmə bizi, rəhm qılıb davərə bax

Cəddimiz Xətmi-Rəsul həzrəti-Peyğəmbərə bax

***

Gərçi aləmdə bəla çəkməyə adətdi bizə

Möhnətü-cövrü-cəfa cümlə səadətdi bizə

Bu yetimlik qəmi qürbətdə kifayətdi bizə

Çəkmə xəncər bu iki dərbədəri müztərə[520] bax

***

Könlümüz ayinəsin rəngi küdurət bürüyüb

Cismimiz qürbət ara zülmü-sitəmdən çürüyüb

Canımız guşeyi zindani bəladən əriyib

Sən daha qılma cəfa şiri xuda, Heydərə bax

***

Qılma cari üzə bidadilə qanlı yaşımı

Rəhm qıl qardaşıma, kəs mənim əvvəl başımı

Məni öldürgilən azad elə bu qardaşımı

Həqqi mənzuri qılıb Fatimeyi Əthərə bax

***

Hər bəla vardı cahan içrə bunun cani çəkib

Natəvan cani ilən zilləti dünyanı çəkib

Altı ay ac-susuz möhnəti zindani çəkib

Əriyən cismini gör, həm o axan gözlərə bax

***

Qılma ağuşa qızıl qanına dürri Ədəni

Bu yetim ölsə əgər, olmaz onun dəfn edəni

Qorxusundan necə gör lərzə tutub gül bədəni

Gül üzarindən axan qətreyi-əşki-tərə bax

***

İndi ki, qılmadı təsiri sənə suzü-güdaz[521]

Bari möhlət verin, ey Şümri, qılaq indi namaz

Axiri ömrüdə Həqqilə edək razü-niyaz

Yada sal axirəti, hali dəmi məhşərə bax

***

Sər-səri zülmü Əli gülşənini xar elədi

O iki qönçə gülü xarə giriftar elədi

Heç kim etməzdi bu zülmü ki o qəddar elədi

Ey "Fəna", sən elə ol şumi sitəm pərvərə bax

ATAMIZ ÖLÜBDÜ

Atamız ölübdü rəhm et, bizi bi nəvayə Haris (2)

Üzümüzə vurma sili, nəzər et Xudaya Haris (2)

Nə rəvadı zərbi sili, bu iki lətif üzarə

Bizə sili üstə sili, dəxi vurma sən dübarə

Dolub ağzımız qanilə, özün eylə bir nəzarə

Bu qədər təmayül etmə, sitəmü-cəfayə Haris

***

Qala hər uşaq atasız, ürəyi olar şikəstə

Atamız ölüb yetimik, bizi etmə dəsti bəstə[522]

Eyliyib cəfayi zindan, bizi xeyli zarü-xəstə

Dəxi vermə zülmü-cövrin, bizə sən irayə[523] Haris

***

Əsəri-rizayi-Zəhra, gülü-baği-Heydərik biz

Çəməni-şəriət içrə, gülü-ruhi-pərvərik biz

Gülü-gülşəni-cinan[524] tək, odu çox müəttərik biz

Yaxınıq nəsəbdə əz bəs, Şəhi-Ənbiyaya Haris

***

İki bülbülük qəfəsdən, eliyibdi tazə azad

Nə rəva dübarə salsın, bizi dami mərgə[525] səyyad

Bizi qıl rəha,[526] o qəmli anamızı eylə dilşad

Anamızın indi ahı ucalıb səmayə Haris

***

Buyurub Rəsuli Əkrəm, eləyin qonağə hörmət

Atasızlara, qəribə, eləyin zebəs məhəbbət

Qonağıq qərib atasız, bizi sən elə himayət

Əməl eylə hökmü-şər"ə, yetiş irtiqayə[527] Haris

***

Necə bülbülün qəfəsdə, çəmən arizusu vardır

Necə ahuyi-rəməqdə, xitən arizusu vardır

Bu qəribələr dilində, vətən arizusu vardır

Vətən həsrətiylə ney tək, gəlirik nəvayə Haris

***

O iki yetim "Nasir", nə qədər edibdi nalə

Əsər etmiyibdi əslən, o ləini bəd xisalə[528]

Yetirib o bülbülani, çəməni həqqi qitalə[529]

Yara üstə vurdu yarə, dili-Müstəfayə Haris

***

AŞURA GECƏSİNDƏ İMAM (əleyhis-salam)-IN DOSTLARININ VERDİYİ CAVAB

İmam (əleyhis-salam)-ın yolunda fədakarlıq edən, onun önündə rəşadət göstərən və mərd-mərdanə şəhid olan kişilər ilahi şəxsiyyətlərin ən yaxşı dostları idi; onlar əhli-əyallarının boşlamış, Rəsulullah (səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm)-in nəvəsinə qoşulmuş, onun yolunda qəhrəmanlıqla vuruşuraq, döyüş meydanına getməkdə bir-birindən irəli geçirdilər. Bu fədakar insanların öz mövlası, rəhbəri ilə olan sözləri bu idi ki: "Biz özümüzü sənə fəda edib səni düşmən əlindən hifz edəcəyik." Aşura gecəsi onların dodaqlarında təbəssüm var idi, qəlblərində ölümdən zərrə qədər qorxu yox idi. Tezliklə şəhadətin yüksək mərtəbəsinə nail olacaqlarından, öz Allahları ilə görüşəcəklərindən sevinirdilər. İmam Hüseyn (əleyhis-salam) onlara "siz azadsınız, döyüş meydanından uzaqlaşa bilərsiniz", deyəndə, narahat oldular, dedilər: –Biz heç vaxt səni tək qoymayacaq, bu diyardan geri dönməyəcəyik. Düşmənlər sənin canına daraşdığı halda, biz səni necə buraxıb gedə bilərik? Bu halda Allah yanında nə cavab verərik?

Onlardan bizi dedi: "Allaha and olsun ki, mən belə bir iş görmərəm; mən bu zalım tayfalar qarşısında nizəmi onların sinələrində sındırana, qılıncımla, dəstəyi ondan ayrılana qədər müqavimət gösərəcəyəm, onlara yara vuracağam, amma yenə də susmayacaq, düşmənə daşla həmlə edəcəyəm, öz rəhbərimin gözləri önüündə ölməyincə ondan ayırılmayacağam."

Başqa birisi dedi: "Tək olan Allaha and olsun, əgər bilsəydim ki, sizin gözləriniz önündə ölüb sonra diriləcəyəm, sonra yenidən öləcəyəm və cəsədimi odda yandıracaqlar, bu halda dirilərdim və öldürülüb odda yandırılardım. Bu iş yetmiş dəfə də təkrar olunsaydı, yenə də sizdən ayrılmazdım."

Üçüncüsü dedi: "Əgər min dəfə öldürülüb sonra dirilsəm və beləliklə də düşmənin şərini sizdən və ailənizdən dəf edə bilsəydim, bunu edərdim."

Dördüncüsü dedi: "Əgər mən sizdən ayrılsam, daha yaşamağın mənası olmaz və bu halda yaxşı olardı ki, vəhşi heyvanlar məni diri-diri parçalasınlar."

Aşura günü sübh İmam (əleyhis-salam) və dostları sübh namazını qılıb döyüşə hazırlaşdılar.

AŞURA GÜNÜ SÜBH DÖYÜŞ HAZIRLIĞI

İmam Hüseyn (əleyhis-salam) 72 nəfərdən ibarət olan kiçik qoşunu xeymələrin qarşısına gətirdi. Bu qoşun 32 süvaridən, 40 nəfər piyadadan təşkil olunmuşdu. Qoşunda 70 yaşlı Müslüm ibni Ovsəcədən tutmuş, 14 yaşlı Qasim ibnil-Həsənə kimi müxtəlif yaşlılar var idi. Çadırların arxasındakı odun, qamış komalarına od vurmaqla düşməndən qorunurdu. Sağ cinahın sərkərdəliyi Zühey ibni Qinə, sol cinahınkı isə Həbib ibni Məzahirə, süvarlərin bayrağı Həzrət Abbasa tapşırılmışdı.

AŞURA GÜNÜNDƏ İMAM (əleyhis-salam)-IN XİTABI

Özünü həlledici bir döyüşə hazırlayan İmam Hüseyn (əleyhis-salam) Peyğəmbər (səlləllahu əleyhi və alihi və səlləm)-in əbasını geydi, müşk ilə ətirləndi, ata minib əlində tutdu, yuxarı qaldırdığı Quranla birlikdə atını düşmənə tərəf çapdı. Allahın dərgahından pənah diləyən halda düşmənə xitab edərək dedi:–Ey Pərvərdigar, Sən hər bir çətinlikdə mənim arxam, ümidimsən. İlahi, Sən qəlblərin zəif, əməllərin süst olduğu, insanın dostları da onu tək qoyduğu, düşmənlər bədxahlıq üzündən bu (kimi) giriftarçılıqlarda şadlıq, şənlik etdiyi hər bir narahatçılıqda, pərişanlıqda yeganə arxasan. Ey Pərvərdigar, mən özümü Sənə tapşırıram, düşmənlərimdən təkcə Sənə şikayət edirəm. Təkcə arzum Sənə tərəf (gəlmək)dir. Səndən başqa kim məni qəm-qüssədən qurtara bilər? Yalnız Sən hər rəhmətin keşikçisi, hər fəzilətin sərvəri, hər bir arzu edənin son sığınacağısan.

İmam (əleyhis-salam) qılıncının qəbzəsinə dayanmış halda, uca səslə kufəlilərə belə xitab etdi: –Ey Kufə camaatı, sizi and verirəm Allaha, deyin görüm məni tanıyırsınızmı?

Dedilər: –Bəli, sən Rəsulullahın nəvəsisən.

İmam (əleyhis-salam) buyurdu: –Sizi and verirəm Allaha, deyin görüm cəddimin Allahın Peyğəmbəri olmasına inanırsınızmı?

Dedilər: –Allahı bu işdə şahid tuturuq.

Həzrət buyurdu: –Bilirsinizmi ki, mənim anam Fatimə, Peyğəmbərin qızıdır?

Dedilər: –Bəli, belədir.

Həzrət buyurdu: –İnanırsınızmı ki, mənim cəddəm (nənəm) Xədicə bu ümmət qadınları içərisində ilk müsəlmandır?

Dedilər: –Bəli.

Həzrət buyurdu: –Bilirsinizmi ki, əlimdəki bu qılınc Rəsulullahın qılıncıdır?

Dedilər: –Bəli.

Həzrət buyurdu: –Bilirsinizmi ki başımdakı əmmamə Rəsulullahın əmmaməsidir?

Dedilər: –Bəli.

Həzrət buyurdu: –Bilirsinizmi ki, atam Əli islamı qəbul edən ilk şəxsdir və onun elmi, biliyi hamıdan artıq, səbri hamıdan çoxdur və o, hər bir imanlı şəxsin mövlası (rəhbəri) sayılır?

Dedilər: –Bunların hamısını qəbul edirik.

Həzrət buyurdu: –Belədirsə, bəs nə üçün mənim qanımı tökməyi halal hesab edirsiniz?

Dedilər: –Bütün bu sözləri qəbul edirik, amma səni öldürməyincə, əl çəkən deyilik.

İmam Hüseyn (əleyhis-salam) bu sözləri buyuranda qızları və bacıları eşidib ağlayırdılar. Onların naləsi İmam (əleyhis-salam)-ın qulağına çatdı, Həzrəti Abbası, Əli Əkəri çağırıb dedi: –Onları sakitləşdirin, canıma and olsun, bundan sonra çox ağlayacaqlar!

ƏLİ ƏSĞƏRİN ŞƏHADƏTİ

Əli Əsğər (Əbdüllah) südəmər çağında Kərbəlada şəhid oldu. İmam Hüseyn (əleyhis-salam)-ın dostları, köməkçiləri şəhid oldu, İmam (əleyhis-salam) tək qalıb ilahi təqdirə (qəzavü-qədərə) razı oldu və özünün məzlumcasına, susuz öləcəyini bildi, Əhli-hərəmin yanına gəlib onlara vidalaşdı, buyurdu ki: –Bəla və müsibət paltarını geyin, səbir paltarını yırtmayın. Allah sizin aqibətinizi xeyir, gözəl edəcək, düşmənlərinizi (dünya və axirətdə) cürbəcür əzablara düçar edəcik.

Sonra Əli Əsğərlə vidalaşmaq istədi, Həzrəti Zeynəb (əleyha-salam) onu gətirdi, İmam (əleyhis-salam) onu qucağına alıb üzündən öpdü, buyurdu: "Cəddin Mustəfaınn düşməni olan bu qövm Allah rəhmətindən uzaq olsun!

Sonra onu qoşununun qarşısına gətirdi, onun üçün su istədi. Amma Hərmələ boğazının altını nişan aldı, oxu atdı, ox boğazına sancıldı. İmam (əleyhis-salam) əlini onun boğazından axan qanın altına tutdu, ovcunu qanla doldurub göyə atdı, bir qətrə də olsun, o qandan yerə qayıtmadı[530]. Bu halda İmam (əleyhis-salam) buyurdu: "Bu müsibəti mənə asan edən şey budur ki, (bu iş) Allahın gözü qarşısında olmuşdur." İlahi, bu sənin yanında anasından ayrılan bala dəvədən heç də oz olmasın. İlahi, əgər (Öz) köməyini bizdən kəsmisənsə, onda onu, ondan da yaxşı olan bir şeyin əvəzi et və bizim intiqamımızı zalımlardan al. Bu fani dünyada bizə nazil etdiklərini axirət zəxirəmiz et.

İlahi, camaat içində sənin Rəsuluna ən çox oxşayan bir şəxsi öldürən tayfaya özün şahidsən. Qəlbimin parəsi olan bu uşağın qəmi qəlbimə od salmışdır.

Bu anda qeybdən səs gəldi: "Hüseyn! Onu yerə qoy, behiştdə onun üçün bir dayə hazırdır."[531]

HƏZRƏTİ ƏLİ ƏSĞƏR (əleyhis-salam)-ın MƏRSİYƏSİ

Əlim laylay, balam laylay, Əliyyü-Əsğərim laylay

***

Əlim səni kim oxladı, Yaraları kim, bağladı

Nə"şün üstə kim ağladı, Əlim lay-lay, balam lay-lay

***

Mədinədən gətirmişəm, Bu ərsəyə yetirmişəm

Kərbəlada itirmişəm, Əlim lay-lay, balam lay-lay

***

Dərdindən mən cana gəldim, Əfşan zülfün ələ aldım

Göylərə zəlzələ saldım, Əlim lay-lay, balam lay-lay

***

Başuvu qoy dizim üstə, Yatma isti qumlar üstə

Üzüvü qoy dizim üstə, Əlim lay-lay, balam lay-lay

***

Boğazıma dəyən oxdur, Yazlsa hamıdan çoxdur

Xəcalətəm südüm yxdur, Əlim lay-lay, balam lay-lay

Bağlanıbdır su yolu, ağlama biçarə bala (2)

Çarə yoxdur sinəmi, dağlama biçarə bala (2)

***

İstidir bəs ki, hava isti saraldıb üzüvü

Taqətin yox açasan qanilə dolmuş gözüvü

Vurursan hey əl-ayaq çün itiribsən özüvü

Vurma dırnaq eləmə sinəmi çox yarə bala

***

Bağiban gördü susuzdan, gülü-gülşən saralıb

Laləvü-nəstərənü-jaləvü-süsən saralıb

Əndəlibani-çəmən həsrəti-güldən saralıb

Bülbülüm baxdı düçar oldu gülüm xarə bala

***

Bülbülüm pər vurursan baz edəsən şəhpərivi[532]

Qoyuram ziri-qümaşə[533] balaca əllərivi

Əli qoynunda fələk qoydu yazıq madərivi

Həsrəti dildə baxar həsrəti dildarə bala

***

Çu sitarə[534] axırsan, mən də dalınca baxıram

Təşnəsən, can verirsən, mən də ləbətşan baxıram

Qəlbimin şö"ləsinin sinəmə dudin[535] yaxıram

Açırsan göz, baxırsan gəh bu diləfkarə bala

***

Mən baxanda yumursan gözlərivi ağlıyısan

Atəşin ahilə qəlbü-sinəmi dağlıyısan

Çeşmə tək əşki-təri gül üzüvə bağlıyısan

Salısan şuri-şərər qəlbi-şərərbarə bala

***

Cam əlində dolanıb əmmələrin xeymələri

Olmadı su xəbəri hər yerə düşdü güzərim

Əyləşən, xeymə gəzən gördü halın var xətəri

Zülflərin aldı ələ saldı başa qarə bala

***

Təşnələblər su deyir çu susuz ahu mələşir

Zikri olmuş nigəran halilə ya hu mələşir

Müztərib vəhşətilə dil dolu tərsu mələşir

Dəstə-dəstə ilişir dami-cəfakarə bala

***

Cigərin suzişinə vardı dodağında güvah[536]

Qoyusan barmaquvi ləblərivə sinədə ah

Vay mənim bəxtimə oldum necə gör bəxti-siyah[537]

Gündüzüm zülmət olub, döndü şəbi-tarə[538] bala

***

And ola canüvə ey rahəti-dil, nuri bəsər[539]

And ola sinədəki ahüvə, ey teşnə cigər

And ola gözlərivin əşkini rüxsarə tökər

Getmərəm bir evə bir sayeyi-divarə[540] bala

***

Balası oxlanan ahu kimi hər an mələrəm

Elə billəm bələgin gəh açaram, gəh bələrəm

Gül sataşsa gözümə əşgimi gözdən ələrəm

Eylərəm gah sinəmi mən sənə gəhvarə bala

***

Şüəralar[541] yazacaq möhnətimi möhnətilən

Növhəxanlar oxuya qəmli səsi möhnətilən

"Qəmkeşin" əldə qələm dəftər ola fürsətilən

Sözləri zinət ola bəzmi-əzadarə bala

GƏL AL QUCAĞIMDAN BU GÜLÜ

Gəl al qucağımdan bu gülü-pər-pəri Zeynəb (2)

Məqsudə çatıb, qanə batıb əlləri Zeynəb (2)

***

Can mürği qucaqimdə olub cənnətə azim[542]

Hurani-cinan oldu bu qurbanə mülazim[543]

Atdı beş gün daşın gəhvarə[544] nə lazım

Gəhvareyi-gor oldu bunun bəstəri[545] Zeynəb

***

Mərdəfkən[546] oxa oldu nişan başı üzüldü

Şəbnəm kimi qan qəmzəsi müjganə düzüldü

Güldü oxa həsrət gözü ahəstə süzüldü

Tez bağrıma basdım bu gülü-əhməri[547] Zeynəb

***

Tarixidə əllərdə ölən zülmilə çoxdur

Amma quzu qurbanımızın bir tayı yoxdur

Baxsan yarasından bilərsən ox necə oxdur

Nifrin[548] eliyərsən ox atan kafəri Zeynəb

***

Şeşmahim olub fövci şəhidanə həmavaz[549]

Etdi atasın məhfili cananda sərəfraz[550]

Bu nehzəti-üzmayə[551] olub xırdaca sərbaz

Oldu əlimin üstü onun səngəri Zeynəb

***

Bu rəsmidi[552] aləmdə tanır gövhəri sərraf

Hardan biləcək ləli-bədəxşan nədi nəddaf[553]

Çün xübrə deyil[554] Hərmələdə olmadı insaf

Sındırdı cəfa ilə gözəl gövhəri Zeynəb

***

Mən qönçeyi-nəşküftəni[555] meydanə apardım

Öz gövhərimi məhfili-cananə apardım

Təzriq eləsin qan rəgi-Quranə[556] apardım

Allah Özü oldu balama müştəri Zeynəb

***

Zəhra qonağın şövq ilə mehmanlara qoşdum

Ərzəndə[557] baha qanı gözəl qanlara qoşdum

İsmaili-şeş mahimi qurbanlara qoşdum

Bildim ki dözər firqətinə Hacəri Zeynəb

***

Hər gün ki "Təqai" ürəyi qanla dolanda

Dərgahizə üz qoyur qəmdən yorulanda

Olmuş mütəvəssil nə olar sizdə olanda

Boş salma yola, sən qapıdan nokəri Zeynəb

Dilsiz balam ətşandı Allah, Allah

Öz dininə qurbandı Allah, Allah

***

Soldu, saraldı güllərim cəfadən

Bir bu qalır gülzari Müstəfadən

Yox bir içim su od yağır həvadən

Bu süd əmər odlandı Allah, Allah

***

Soldu Rübabın qönçeyi muradı

Kam almasın bu leşgəri fəsadı

Etmiş bizə təhrimi iqtisadi[558]

Su yolları bağlandı Allah, Allah

***

Su istədim bu qövmi bihəyadən

Şərm etmədi əhli cəfa Xudadən

Ox dəydi həlqidən çıxıb qəfadən[559]

Oğlum susuz Oxlandı Allah, Allah

***

Əhli Əraqın kinədir şüari

Oxlar bələkdə tifli şiri xari[560]

Əlvan olub alqanilə üzari

Bir gül kimi xəndandı Allah, Allah

***

Ərz eylərik biz ya İmami məzlum

Oxlandı ağuşundə tifli məsum

Bir zülm edib küffariyani başum[561]

Şümr öz cəfasın dandı Allah Allah

***

Bir ox qoyubdur Hərmələ kəmanə

Etdi Hüseynin Əsğərin nişanə

Min südəmər İranda batdı qanə

Min sinələr dağlandı Allah, Allah

***

Əhd etmişəm səbr eyləyəm bəladə

Yetmiş iki qurban verəm Minadə

Batam qanə bu yolda Kərbəladə

Zeynəb gələ əfqanə Allah, Allah

***

Mən dinimə qurban olan Hüseynəm

Quranə poştiban[562] olan Hüseynəm

Mən hamiye Quran olan Hüseynəm

Can bezl edən cananə Allah, Allah

***

Əhli-əyalım, qardaşım, cəvanım

Dinə fəda hətta bu xəstə çanım

Eşqinlə dolmuş püstü-üstüxanım[563]

Ləbriz olub peymanə Allah, Allah

***

Ya Rəbb behəqqi Xatəmi-Risalət

Eylə vücudin rəhbərin salamət

Eylər "Kərimi" inqilabə xidmət

Bu nehzətə qurbandı Allah, Allah

HƏZRƏTİ QASİM (Ə)-IN ŞƏHADƏTİ

Məhərrəmin 9-cu günü, Tasuanın gecəsi İmam Hüseyn əleyhis-salam səhabələrinə buyurdu ki, hamınız azadsınız, bunların işi mənimlədir, bu halda səhabələrin hamısı dedilər ki, ya Hüseyn, biz səni tək qoyub hara gedək? Eşidənlər bizə nə deyər? İmam Hüseyn (əleyhis-salam) onların vəfalı qaldıqlarını görəndən sonra buyurdu: "İndi ki, belədir, bilin ki, sabah hamınız qətlə yetiriləcəksiniz." Hamılıqca dedilər: "Əlhəmdü lillah! Bizə belə inayətlər etdiyinə görə Allaha şükür edirik. Bu bizim üçün bir müjdədir, şadlıq və sevincdir." Bu vaxt məclisin bir küncündə 13 yaşlı bir uşaq oturmuşdu. Adı Qasim ibnil-Həsən. O, öz-özünə fikirləşdi ki, ilahi, görəsən sabah mən də şəhid olacağammı və bu böyük feyz mənə də qismət olacaqmı. Digər tərəfdən də İmam buyurmuşdu ki, sizin hamınız şəhid olacaqsınız. O belə fikirləşirdi ki, mən uşaq olduğuma görə bəlkə də bu söz mənə aid deyil. Əmisinə xitabən dedi: Əmican, mən də qətlə yetirilənlərin cərgəsində olacağammı? Yazırlar ki, İmamın qəlbi riqqətə gildi, onun sualına cavab vermədi, amma soruşdu: De görüm ölüm sənin nəzərində necədir? Cavab verdi: Əmican, baldan da şiirin! Əgər desən ki, sabah sən də şəhid olacaqsan, mənə böyük və xoş bir müjdə vermiş olarsan. İmam buyurdu: Bəli, şəhid olacaqsan, amma ağır və çətin bir dərdə mübtəla olandan sonra. Qasim dedi: Əlhəmdu lillah ki, belə bir hadisə minim üçün baş verəcikdir!

Sabahı gün, Aşura günü, Həzrəti Əliəkbərin şəhadətindən sonra, Qasim İmamın hüzuruna gəlir, həddi-büluğa çatmadığından, silah əndamına uyğun gəlmir, yerlə sürünür. İmama ərz etdi: Əssalamu əleykə, ya Əba Əbdillah! Əmi can, indi mənim növbəmdir, icazə ver, meydana gedim.



Geri   İrəli
Go to TOP