A+
A
A-
Mündəricat Əsas səhifə nur-az.com
Kitabın adı: mərsiyələr, şerlər, xütbələr
Müəllif:
Naşir: Şəhriyar
Çap tarixi: 2008
Səhifələrin sayı: 183
Çap növbəsi: Birinci
Tirajı: 3000
Geri   İrəli


Ruyi-həvadə[359] səf çəkib göydən enən qonaqları

Xeymə səradə müntəzir[360] Fatimənin uşaqları

Tayifeyi-əcinnənin[361] qeybidə ağlamaqları

Doldurub hər tərəfdən ol dəşti sədayi "ya Hüseyn!"

***

Mahi-məhərrəmin[362] onu yovmi əzayi aşiqan[363]

Gün tutulub həva dönüb qara yel əsdi yağdı qan

Dağ-daşa düşdü zəlzələ, gəldi təlatümə cahan

Verdi yer əhlinə xəbər hatifi-qeybi[364] nagəhan[365]

Sübbiğə biddima Hüseyn qütilə bi Kərbəla Hüseyn[366]

***

Nə"şi İmam idi gərək həml olunaydı[367] göylərə

Ta ki yetəydi ərşidə rö"yəti-Həyyi-Davərə[368]

Sadir olaydı izni-Həqq dəfnə o pak peykərə[369]

Gördü müqəttəat[370] olub cismi-Hüseyn düşüb yerə

Hökm yetişdi olmaram gəlməyivə riza Hüseyn

***

Nuri-cəmali-Kibriya,[371] açdı niqabi-təl"əti[372]

Qıldı əhatə-məqtəli[373] Kə"beyi-mənəviyyəti

Ruhi-müqəddəsi-Hüseyn tapdı liqayi-vəhdəti[374]

Zati-Rəhimidən ələ aldı çiraği-rəhməti

Sahəti-rəhmətiyyədən[375] dərk elədi nida Hüseyn

SƏS GƏLDİ:

Mən bilirəm ki, şadisən, qərqi-bəliyyəsən[376] Hüseyn

Xətmi-Rəsulidən mənə töhfə hədiyyəsən Hüseyn

Nəfsi-zəkiyyəsən[377] Hüseyn, əbdi-rəziyyəsən[378] Hüseyn

Layiqi-təxtü-pərçəmü, taci-əliyyəsən[379] Hüseyn

Ruzi-cəza[380] başında var əfzəli-xunbəha[381] Hüseyn

***

Gərçi bu mərdümi-şəqi[382] sındırıb ehtiramuvi

Müntəqimi-həqiqiyəm[383] hifz edərəm məqamuvi

Allam özüm bu qövmidən həşridə intiqamuvi

Bəxş edərəm mühibbivi xadimivi qulamuvi

Yazdığın əhdnamənin həqqi olar əda Hüseyn

***

Canını bəzli-yar[384] edib çıxdı Hüseyn fəraqətə

Qanını tutdu Cəbrəil, şişeyi-səbzi-Cənnətə[385]

Ərşidə verdi şişəni xazini-gənci-rəhmətə[386]

Rəhməti-Həqq o şişədən tabiş edər[387] qiyamətə

Möhrü-münəvvəri[388] onun "şafeü-mən bəka-Hüseyn"[389]

***

Xeymeyi-Ümmü-Məbədə[390] Xətmi-rüsul edib güzər[391]

Aldı namaza dəstəmaz həzrəti-Seyyidül-bəşər

Orda dirəxti-ovsəcə[392] var idi xüşkü-bi səmər[393]

Abi-vüzu[394] ilən onun rişəsini edibdi tər[395]

Batini bir nəzər salıb cəddi-kərəm nəma Hüseyn[396]

***

Gördülər ol dirəxti çün mənəvi bağiban əkib

Rişə atıb qəvilənib[397] qəddi sipehrə baş töküb

Yarpaq açıb budaqların bərgi-zümürrüdə[398] büküb

Şaxələrində gül açıb miyveyi-sorxqun[399] töküb

Bərgilərində nəqş olub: "ya mətərəssəfa Hüseyn"[400]

***

Ay keçib, il keçib neçə müddəti, ruzigar olub

Əhli-qəbilə meyvəvü-sayədə kamkar olub[401]

Bir günü gördülər ağac, yeksərə tar-mar olub

Şaxələrində qan damar, yarpağı ləkkədar[402] olub

Meyvələri solub düşər, səslənir yerdə va Hüseyn!

***

Tünd yel əsdi, sındırıb rişəvü-qol-budağını

Parçalıyıb səpib çölə kəlləsini, ayağını

Gəldi sədayi səhngin[403], titrədib ərşi taqini:

"Fatimənin əzizinin pozdular ittifaqini

Oldu həmin dirəxti tək xeymələri fəna Hüseyn"

***

Əhli qəbilə hər gecə sübhə kimi həzin-həzin

Orda eşitdilər neçə möhtərəm övrətin səsin

Zəccə[404] çəkib deyərdilər: vay bala vay Hüseyn Hüseyn!

Cinnü-pəri o məclisin cəm"ən oxurdu növhəsin

Koşteyi-əşqiya[405] Hüseyn, vay gülü-Müstəfa Hüseyn

***

Ravi[406] deyir o gün Hüseyn, qətlə yetən zəman idi

Beyti-Müqəddəsin çölü tirə qara[407] duman idi

Hər ağacın kolun dibi, rişəsi ləxtə qan idi

Hər daşın altda çeşmə tək qırmızı qan rəvan idi

Qətrələri yazıb yerə "qüslühü-biddima"[408] Hüseyn

***

Dəfni Hüseynə gəldilər qövmi Əsəd qəbilədən

Ərz elədilər Seyyidi Sacidə: ey şəhi zəman:

İsti su hazır etmişik, sidrü-hənutü-ağ kəfən

Qüslün edək icazə ver, dəfn ola nəhr olan[409] bədən

Gün qabağında qalmasın bundan əlavə ta Hüseyn

***

Əhli qəbiləyə dedi, varisi-Seyyidül-bəşər:[410]

Axı evdə vəfat edib məgər, bu yaralı cənazələr?

Qüsl olunub kəfən geyə, tibqi-rüsumi sərbəsər?[411]

Siz görürsüz ki doğranıb qanə olublar qutəvər[412]

Bu dağılan bədənləri Həqqə verib fəda Hüseyn

***

Ağ kəfən istəməz, bu yer Kərbübəla diyarıdır

Sərvəri-əhli-cənnətin, cənnətinin bəharıdır

Sinələr üstə yarələr gülşəni-ətr-baridir[413]

Qüslləri, kəfənləri qandı, çölün qübarıdır

Qırmızı ləxtədən geyib, peykərinə[414] qəba[415] Hüseyn

***

Qışda ki qar yağar yerə, torpaq olar sefid qar[416]

Meyyitə bənzəyər hamı, dərrəvü-dəştü-kuhsar[417]

Yeksərə ağ kəfən geyər, bağü-derəxtü-nəxlizar[418]

Sakitü-bi səda qalar, müntəzirani-nobahar[419]

Misli həmin bəhari ki orda edib bina Hüseyn[420]

***

Əhli qəbilə bu gecə, getməyin istirahətə

Diqqət ilə baxın görün, kimdi gələn ziyarətə

Qəbriləri təvaf edib növhə deyən cəmaətə?

–Cəddi, atası, qardaşı su səpəcək bu türbətə

Səslənəcəkdi madəri Fatimə, vay balam Hüseyn!

***

Yandı bəhari Müstəfa, düşdü oda bəharələr[421]

Gün batıb, asimanidə oldu əyan sitarələr[422]

Parə çadırda gizlənib yatdılar mahi-parələr

Qarə qəfəsdə həbs olub qarə geyən qənarilər[423]

Nəğmələri ürəkdə var: koştiye-əşqiya Hüseyn![424]

***

Yatdı qoşun, kəsildi səs, sayə çəkildi dövrədən

Çıxdı Ruqəyyə xaricə, nisfi şikəstə[425] xeymədən

Başı açıq, ayaq yalın, caməsi[426] köhnə pirəhən[427]

Qətligəhə tərəf qaçır, yel kimi titrəyir bədən

Hər qədəm ağlıyır deyir: hardasan ay baba Hüseyn?

***

Guşeyi-qətligahidən nagəh eşitdi bir səda:

Gəzmə bu qanlı ərsəni[428], sinəmin üstə gəl bala

Cəzb edib aşinasını ləhni-sədayi-aşina[429]

Xaneyi-eşqidən işıq sate olurdu bərməla[430]

Oldu çıraği-nur ilən ol qıza rahnəma[431] Hüseyn?

***

Tapdı nişani-nur ilən məqtəl ara[432] babasını

Gördü çuxur məkanidə qan bürüyüb yarasını

Açdı yaralı şəh iki bazuyi-həqnəmasını[433]

Sinəsinə yapışdırıb doxtəri-binəvasını[434]

Nisgil ilə dedi o qız: canüvə mən fəda Hüseyn!

***

Harda idin qoşun gəlib xeyməni yandıran zaman

At qabağında qızları çöldə dolandıran zaman

Məcərü-guşivarədən[435] ötrü qovub yoran zaman

Rəxtimizi[436] soyan zaman, qəmçi ilə vuran zaman

Vermədin, eylərəm giley, naləmizə səda Hüseyn

***

Bir də məriz[437] qardaşım od tutub odlanan zaman

Vurdu bibim özün oda, xeymə alovlanan zaman

Damənin od tutub mənim şö"lə çəkib yanan zaman

Əmmələrim, anam, bacım qol-qola bağlanan zaman

Səs niyə vermədin hamı səslədi onda "ya Hüseyn!"

***

Etmə Ruqəyyə can giley, mən niyə dadə gəlmədim

Qərq idi xakü-xunidə[438] nə"şim aradə gəlmədim

Köynəyimi apardılar, sinə qoşadə[439] gəlmədim

Nazir idim o halizə nuki-cidadə[440] gəlmədim

Fikr eləmə Dəməşqəcən sizdən ola cüda[441] Hüseyn

***

Qovzanıb istədim gələm, atlar ayağı qoymadı

Tutdu məni çuxur yerin qanlı qucağı qoymadı

Qəlbidə növcavanımın suzişi-dağı[442] qoymadı

Nizə, qılıc sınıqları, kəsdi qabağı qoymadı

Oldu bu seyri-rahidə[443] manei-mübtəla[444] Hüseyn

***

İndi öpüm icazə ver surəti-şəms-təl"əti[445]

Sən də müqabilində qoy, surətimə o surəti

Çək o mübarək əllərin başıma qıl məhəbbəti

Pak elə zülfümün tozun, sən bil anamın hörməti

Ta bu yetimə doxtərin xatiri xoş ola Hüseyn

***

Yoxdu başım Ruqəyyə can, ta öpəsən cəmalimi

Ya ki qoyam o surətə surəti por məlalimi[446]

Yoxdu bədəndə əllərim gör bu şikəstə halimi

Başuvə əl çəkib siləm, zülfü-çəmən misalini[447]

Yoxsa edərdi xahişin, şövqilə cabeca[448] Hüseyn

***

Yatma bu qanlı sinədə, dur, bala get, Ruqəyyə can

Əmmələrin gəzir çölü, sinə xəraşü[449] bağrı qan

Ərsədə rəddi-payuvi[450] dərk edib axtarır nişan

Gör necə səs gəlir, deyir: nazlı Ruqəyyəm hardasan?

Bir də deyirlər qıl kömək, bizlərə ya əxa Hüseyn!

***

Ey yaralı Hüseynimə doxtəri-nazidanə[451] gəl

Başı bəlalı bülbülüm, boş qalıb aşiyanə[452] gəl

Bu gecə aləmi səni saldı çölə zəmanə gəl

Ləl kimi boyanmısan başdan-ayağə qanə gəl

Zülfüvə xuni-sorx[453] ilə vermiş əcəb cəla[454] Hüseyn

***

Gəldiyi yoldan ol xanım istədi ric"ət eyliyə[455]

Əmmələrin gəzib tapa, ya gedə parə xeymiyə

Qorxdu, itirdi düz yolu, düşdü vücudi lərzəyə

Bir Nəcəfə tərəf baxıb bir də səvadi[456] Kufəyə

Gəl yolumu itirmişəm, ol mənə rahnəma[457] Hüseyn

***

Zülməti-şəb[458] hərasnak[459], əmmələri gəzir çölü

Bir qız uşağı nabələd, ərsə tikanilən dolu

Oxdu, qılıcdı, nizədi, qanlı cənazə sağ-solu

Əmmələrin gəlir səsi, leyk tapammayır yolu

Nazir idi o qəmfəza aləmə bərməla Hüseyn

***

Əhli əza kim elədi bəs o qıza dəlaləti[460]?

Getdi mənim əqidəmə, şəmsi-həyavü-möhnəti[461]

Yəni anası Fatimə tapdı o mürği-möhnəti[462]

Əmmələrinə əlbəəl verdi həmin əmanəti

Hifz edələr ki Şamidə salim onu ala Hüseyn

***

Kərbübəla çün güzər eylədi Şahi-la fəta[463]

Baxdı o sərzəminə[464] bir diqqətilən edib nəva

Ərz elədi səhabələr, canuvə canımız fəda

Sən niyə ağladın belə, illətini[465] buyur ağa

Ey pedəri-müəzzəmi-gövhəri-ətqiya[466] Hüseyn

***

Verdi cavab o kəslərə Həzrət Şahi-övliya

Bu yerin adı Kərbəla, bir adı ərzi-Neynəva

Burda mənim Hüseynimin xeymələri olur bina

Qətlə yetər köməkləri, qardaşı, oğlu bərməla

Xəncəri-Şimrilən olur zibhi-minəl-qəfa[467] Hüseyn

***

Bəs ki mənə xəbər verib bu sözü Sadiqi-Xəbir[468]

Xeymələrinə od vurub yandırır ləşgəri-şərir[469]

Zülm ilə Əhli-Beytimi eyləyir əşqiya[470] əsir

Qarət olur xiyamidən[471] məsnədü-cameyi-hərir[472]

Girdü-qübari-dəştidən[473] puşiş edər[474] qəba Hüseyn

***

"Yəhyəvi"nin ki, no cavan oğlu gedib cəhanidən

Əhli-nəcibi-Ərdəbil təziyə tutdu mərdü-zən

Nokəri-pirə ehtiram oldu ziyadə həddidən

Həqqin o hörmətin əda eyliyə bilmərəm ki mən

Gərdəni-Yəhyəvidən[475] et həqlərini əda Hüseyn

HÜRRÜN TÖVBƏSİ

Hürr əvvəlcə Ömər Sədin qoşununda idi, İmam Hüseyn (əleyhis-salam)-ın da yolunu bağlamış, istiqaməti Kərbəlaya tərəf döndərmişdi. Bunların hamısını Yezidin əmrinə tabe olmaqla görürdü. O heç vaxt inanmırdı ki, Ömər Səd İmamı qətlə yetirmək fikrində ola bilər. Amma hadisələrin tədiricən inkişşafından Hürr başa düşmüşdü ki, bu qoşun İmam Hüseyn (əleyhis-salam)ı öldürmək barədə qəti qərara gəlmişdir. Buna görə də Ömər Sədlə bir az danışıqdan sonra döyüş meydanından uzaqlaşdı, yavaş-yavaş İmam (əleyhis-salam)-ın xeymələrinə doğru hərəkət etdi. Mühacir onu gördü, elə bildi ki, o, İmam Hüseyn (əleyhis-salam)-ın qoşununa hücum etmək istəyir, ondan soruşdu: –Hücum etmək istəyirsənmi? Lakin cavab eşitmədi, yalnız görürdü ki, Hürrün bədəni lərzəyə düşmüşdür, dedi: –Mən sənin işindən təəccüb edirəm, sənin barəndə şəkkə düşmüşəm. Allaha and olsun, indiyə kimi səni heç vaxt bu halda görməmişdim. Məndən Kufənin ən şücaətli pəhləvanı barədə soruşsaydılar, yalnız sənin adını deyərdim. Bu nə haldır?

Hürr dedi: –Mən elə bu andan etibarən behiştlə cəhənnəmin arasındayam, amma Allaha and olsun ki, hətta məni tikə-tikə doğrayıb odda yandırsalar da, heç nəyi behiştdən üstün saymayacağam. Bunu deyib atını çapdı; əllərini başına qoyan halda İmam Hüseynə (əleyhis-salam) tərəf getdi. Gözlərindən yaş axan halda, zümzümə edirdi: "İlahi, Sənə tərəf qayıdıram, ümidvaram ki, tövbəmi qəbul edəsən. İlahi, mən sənin dostlarının və peyğəmbərinin övladlarının qəlblərini qorxuya salmışam. Bu böyük günahımı bağışla.

Elə ki, gəlib İmam (əleyhis-salam)-ın hüzuruna çatdı, dedi: –Mən həmin şəxsəm ki, sizin Mədinəyə qayıtmağınıza mane oldum, yolunuzu bağladım və sizi çöl-biyabanlarda dolandırdıb, bu diyara gətirdim. Mən heç də təsəvvür etmirdim ki, bu qövm sizə qarşı belə rəftar etsin, sizin təklifinizi rədd etsin və sizə qarşı hörmətsizlik etsinlər. Allaha and olsun, əgər bilsəydim ki, onlar işi bu mərhələyə gətirib çıxaracaqlar, heç vaxt bu işə əl atmazdım. İndi isə öz əməlimdən peşman olmuşam; Allahın dərgahına tövbə edirəm, sənin yolunda canımdan keçməyə, gözün önündə şəhadət feyzinə çatmağa hazıram. Görəsən mənim tövbəm qəbul olunacaqmı?

İmam Hüseyn (əleyhis-salam) buyurdu: –Bəli, mehriban Allah tövbələri qəbul edəndir, atdan düş.

Hürr dedi: –Əgər mən sizin yolunuzda at üstündə vuruşsam, piyada vuruşmaqdan daha yaxşıdır, baxmayaraq ki axırda işim atdan enməklə nəticələnəcək.

İmam Hüseyn (əleyhis-salam) buyurdu: –Necə istəyirsənsə, o cür də et. Allah öz rəhmətini sənə göndərsin.

Hürr İmam Hüseyn (əleyhis-salam)-ın gözləri önündə üzünü kufəlilərə tutdu, onlara nəsihət edib danladı. Kufənin namərdləri onun sözlərini eşitməyə tab gətirmədilər, ona ox atdılar. Hürr İmam (əleyhis-salam)-ın yanına qayıtdı.

***

Mühəddis Cəzairi "Ənvari-nömaniyyə kitabında Hürr ibni Yəzidin qəziyyəsini nəql edir: Şah İsmail Səfəvi Kərbəlaya gəldiyi vaxt eşidir ki, (Kərbəlada Yezid qoşunundan üz döndərib İmam Hüseyn Əleyhissalamın yoldaşlarına qoşulan) Hürrə tənə edib, onun haqqında pis danışanlar var. Onun Allah-Tərəfindən bağışlanıb, sevimli bəndə olmasını sübut etmək üçün Şah İsmail qəbrin açılmasını əmr edir. Qəbri açıb, cənazənin təravətli qaldığına şahid olurlar. Sanki, yenicə şəhid olmuş Hürrün başında Həzrət Hüseyn (əleyhissalam)-ın dəsmalı bağlanmışdı (Tarixə görə Aşura günü bu dəsmalla İmam Hürrün yarasını bağlamışdı). Şah İsmail bu dəsmalı öz kəfəninə qoymaq üçün açdırır. Qan axdığını görüb, yaranı başqa dəsmalla bağladılar, amma qan dayanmadığından həmin dəsmalla bağlamağa məcbur oldular. Hadisə Hürrün haqqındakı pis fikirləri aradan götürdü. Şah İsmail burada məqbərə tikdirib, xidmətçi təyin etdi.

HÜRRÜN TÖVBƏSİ

Ey xosrovi-kovnü-məkan[476] əstəğfirullah, əttövbə-tövbə (2)

Oldum peşiman əl-əman, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə (2)

Etdim cəsarət mən əzəl, ey sibti-Taha,[477] əfv et bağışla

Mən rusiyəh[478] sən sahibi-ehsanü-əta, lütf eylə şaha

Üsyanə qərqəm, gəlmişəm, çox dildə yarə, ey miri-Bətha[479]

Rüxsarimə əşgim rəvan, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Əvvəldəki əfkarıma[480] dilxəstə[481] gəldim, halım pərişan

Kirdarimə[482] rəftarimə qovma qapından, məhzunü-nalan[483]

Oldum özüm əhvalimə dilgirü-giryan,[484] qəlbim olub qan

Təpişi-dil[485] dildə nəhan, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Kəsdim səri-rahın[486] əzəl felimdə görrəm var iştibahım[487]

Əl damənindən[488] çəkmərəm, ey dadixahim[489] yoxdur pənahım

Titrir ayağım, əllərim, sinəmdə ahım, çoxdur günahım

Olmuş mənə virdi-zəban,[490] əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Rə"şə[491] düşüb əndamimə, mən binəsibəm, sər pa[492] əliləm

Üz qoymuşam dərgahivə, şaha qəribəm, əbdi-zəliləm[493]

Şərməndəyəm çün xiclətim var, bi təbibəm, məhzun dəxiləm

Ali-Əlidən nigaran, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Düşdüm bəlayə onda ki, Ali-Rəsuli, saldım bəlayə

Çəkdim qətari itrəti Zəhra Bətuli, Kərbübəlayə

Girdabi-qəmdə saxladım, çox dil məluləm,[494] qərqəm bəlayə

Var üzrüm, ey şahi-şəhan, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Qərq eyliyib tufan məni, ey məzhəri-Həqq, qərqi-məlaləm

Zülmətə saldım mən səni, ey nuri-mütləq, əfsürdə[495] haləm

Qurani-natiq, peykəri Qurana müştaq, pozğun xəyaləm

Ey ruhu iman, cismi can, əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Sinəmdə artar möhnətim, növrəstə Qasim, şahzadə Əkbər

Ə"zavü-dildən vəhşətim vardır hərasim,[496] ey şahi-məhşər

Salardın oğlanlaruvi, Əbbasi, Ovnu, həm Fəzlü-Cəfər

Heydər bəyan, şirin zəban,[497] əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Oldum xəcalət, sizdən, ey Leylavü-Rübab, Gülsumü-Zeynəb

Əfv eyliyin, təqsirimin tedadı[498] yoxdur, kəşf oldu mətləb

Narahətəm, narahətəm, hər sübhü-hər şam, hər ruzü-hər şəb

Ali Rəsulü-banüvan,[499] əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

***

Ya Rəbbi Rəhman "Qəmkeşə" rəhm eylə, qəlbin pak et riyadan

Vəsvasi cinnü-insidən, hifz eylə, şərri nəfsü-həvadən

Qəlbində gizlin dərdinə məyus olubdur, dərman dəvadən

Zikri olub ya Rəbb aman əstəğfirullah, əttövbə-tövbə

HƏZRƏTİ MÜSLÜMÜN BALALARI

 

EY HARİS EYLƏ BİR NƏZƏR

Ey Haris, eylə bir nəzər Xudaya, vurma sən bizi (2)

Gətirmə ərşi ə"zəmi nəvayə, vurma sən bizi (2)

***

Deyib Peyəmbəri Xuda, yetimə hörmət eyliyin

Çəkin nəvaziş ilə əl başına xidmət eyliyin

Verin təsəlli, dildəki qəmində şirkət[500] eyliyin

Evində düşmüşük bu gün bəlayə vurma sən bizi

***

Gətir ələ bu barədə Peyəmbərin rizasını

Gətirmə qəhrə, şərm elə, yetimlərin Xudasını

İki atasızın göyə ucaltma çox nəvasını

Bu qədri uyma aləmi fənayə vurma sən bizi

***

Yorubdu qüssələr bizi, bir ildi dustaq olmuşuq

Ata qəmində yanmışıq, misali qönçə solmuşuq

Bir aşina tapammadıq, gəzib zebəs yorulmuşuq

Dava tapaq bu dərdi bi dəvayə vurma sən bizi

***

Vəfa bağında bir gülük xəzanə vermə sən bizi

Cahanda hansı miziban[501] qonağın incidib belə

Vəfadən əhli Kufənin tapıb nədəndi fasilə

Nədəndi getmirsüz rəhi vəfayə vurma sən bizi

***

Vəfasız adlarız gərək düşə həmişə dillərə



Geri   İrəli
Go to TOP